VORK Kunstlezing door Rosalie de Graaf – RoosArt,
16 januari 2024 in Theather De Meenthe, Steenwijk
Rosalie de Graaf en Theo van de Bles met daarnaast het demonstreren van het spuiten met spuitbus. (Foto’s: Jeroen Hilhorst)
Op 16 januari gaf de jonge Street Art kunstenaar Rosalie de Graaf – beter bekend als RoosArt – de derde VORK kunstlezing van dit seizoen. Voor een volle zaal droeg Theo van de Bles, voorzitter van de J.C. Bloemstichting, zoals gebruikelijk eerst een fraai gedicht voor ter introductie van de spreekster, waarin hij de “naamloze nachtelijke nijverheid” van de graffiti-artists contrasteerde met de “blikvangers in een bonte stroom” van de Street Art kunstenaars.
Rosalie vertelde in haar inspirerende lezing hoe zij als 14-jarige op YouTube een video zag van een hyperrealistisch schilderij. “Dat wil ik ook”, dacht ze. Nu, 10 jaar later, heeft ze 200 werken gerealiseerd in 15 landen en een eigen Street Art Academie opgericht. Ze heeft een tattooshop geopend, een gigantische loods tot een kleurrijk atelier omgetoverd, en werkt met drie stagiaires aan reusachtige kunstwerken, in opdracht van allerlei bedrijven.
Haar grootste, en volgens Rosalie ook haar mooiste kunstwerk tot nu toe staat op de muur van farmaceutisch bedrijf MSD in Oss: 700 vierkante meter, 250 uur werk, 360 spuitbussen verf. Het ontwerp ervoor werd (samen met andere voorstellen) voorgelegd aan de bevolking van Oss, en Rosalie haalde 65% van de stemmen. Die opdracht was binnen.
In haar verhaal liet Rosalie, aan de hand van een aantal voorbeelden, zien hoe het maken van die enorme muurschilderingen in zijn werk gaat. De muur wordt ingemeten, en het ontwerp wordt gemaakt. Vóór het eigenlijke werk kan beginnen, moet het oppervlak eerst worden schoongemaakt en van een grondlaag voorzien. Dan moet het ontwerp overgezet worden naar het enorme formaat van de muur. Rosalie legt een raster over het ontwerp op haar mobiele telefoon en brengt dat raster vergroot aan op de muur. Dan kan ze de schildering vakje voor vakje inkleuren. Zo blijven de verhoudingen kloppen.
Ook de techniek van het spuiten kwam aan bod. Met hulp van een vrijwilliger uit publiek liet Rosalie zien hoe ze verschillende effecten kan bereiken met verschillende dopjes op de spuitbus (caps) en grote en minder grote spuitafstand tot de muur.
Rosalie maakt kunstwerken tot wel 12 meter hoog. Dat lukt niet met een ladder. Om veilig op hoogte te werken haalde ze – in een klas vol met bouwvakkers – haar hoogwerkerscertificaat.
Dat de stoffen waarmee ze werkt giftig zijn en slecht voor het milieu, weet ze. Maar spuitbussen op waterbasis zijn maar in een beperkt aantal kleuren verkrijgbaar en spuitbusverf kan niet worden gemengd. Verffabrikant Talens gaat niet veel meer kleuren produceren; er is niet genoeg vraag naar om het rendabel te maken. Dus doet Rosalie een masker op tijdens het spuiten. En de spuitbussen recyclet ze als kunstwerk aan een megawand in haar atelier.
Aan het eind van haar lezing volgde een geanimeerde vragensessie van een enthousiast publiek. Een van de vragen was: heeft ze nog ambities? Die heeft ze nog genoeg: ze wil een merk worden, steeds grotere en hogere kunstwerken maken, mensen inspireren om zelf met de spuitbus aan het werk te gaan, en heel veel plekken op de wereld kleuriger maken.
Recensie door Manon van der Laaken.